هر گاه آدم‌های بیشتری در زندگیم بوده‌اند، سطح دوست داشتن‌ها و وابستگی‌هایم برای هر کدام کمتر بوده. با این حساب اگر آدمی می‌توانست همه آدم‌های دنیا را دوست داشته باشد، میزان دوست داشتنش برای هر یک از آدم‌ها چیزی نزدیک صفر و قابل صرف نظر می‌شد. و بعد می‌توانست راحت و بی‌دغدغه از بوستون دل بکند، بی‌آن‌که هنوز یک ماه مانده به رفتن ته دلش خالی شود، آن هم درست در لحظه‌ای که در آغوشت است.

/ 2 نظر / 46 بازدید
Parkalaghi

For me it's never been the people, but the place itself that made it so hard to leave. You go somewhere, get used to its streets, houses, book stores and its pavements and then... boom! time to go, time to leave some fragments of your heart there and carry your life in a suitcase